Chwasty

Moje życie można porównać do złotego pola

Moja dusza jest jak pszenica, która o pomoc woła

Lecz chwasty, które są grzesznością ją zasłaniają

Moje oczy przed Bogiem zakrywają…

I tak stałam się ślepa na Słowo Boże

Chwasty też ogłuszają

Moje uszy na Pana Boga zatykają

I tak stałam się głucha na Słowo Boże

Lecz wchodząc skruszona na jego drogę

Wiedziałam, że mogę –

Odetkać uszy – zaczęłam słyszeć

Odsłonić oczy – zaczęłam widzieć

Teraz już wiem, że każde Słowo Boże mnie poruszy

Moje serce i duszę głęboko wzruszy.